Urządzenie - zasada działania

Lapis-Ex - jak usunąć kamień kotłowy?

Woda jest cieczą o wyjątkowych właściwościach fizykochemicznych. Jedną z nich, będąca przyczyną osadzania się kamienia, jest polaryzacja. Polaryzacja powstaje w skutek kątowej budowy cząsteczek wody. Kąt pomiędzy atomami wodoru wynosi 104°40′, dzięki czemu cząsteczka ma moment dipolowy. Jedna jej część ma ujemny, a druga dodatni ładunek. Niesymetryczne rozłożenie ładunku elektrycznego w cząsteczce wody nadający jej charakter dipola elektrycznego. przez co oddziałuje na nią zewnętrzne pole magnetyczne.

Urządzenie Lapis-Ex służące do odkamieniania instalacji wodnych

W środowisku naturalnym woda, pod wpływem pola magnetycznego Ziemi, ma większy potencjał elektryczny niż otaczające ją skały. Dzięki temu przyciąga minerały. Będąc uniwersalnym rozpuszczalnikiem, rozpuszcza je i wchłania. Przepływając przez glebę i skały, ze względu na swoje właściwości, woda ulega zanieczyszczeniu przez kwaśne węglany i siarczany wapnia i magnezu, jak również w mniejszych ilościach chlorki, azotany i krzemiany tych metali, a także sole żelaza i sodu. Ich stężenie w wodzie określa jej twardość. Im większa ich ilość, tym woda jest twardsza. W takiej wodzie mydło i inne środki zmiękczające mało się pienią.

Wprowadzając wodę do instalacji proces ulega zmianie. Instalacje wodne mają wyższy potencjał elektryczny niż płynąca w nich woda. Przyciągając składniki mineralne niesione przez wodę, powodują tworzenie się osadu, który odkłada się warstwami. Z czasem tworzy się twardy kamień. Zmienne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez Lapis-ex doprowadza do wzmożonej oscylacji elektronów cząsteczek wody. Następuje zmiana parametrów fizycznych wody, a tym samym ulega zmianie przebieg krystalizacji rozpuszczonych w wodzie soli wapnia i magnezu. Wytrącający się osad pozbawiony jest własności aglomeracji i cementowania.

Przy instalacji już pokrytej osadami kamienia drgania przenoszone są na istniejącą siatkę krystaliczną istniejącego kamienia. Z chwilą, gdy granica elastyczności zostaje przekroczona, zmienia się powoli w mikrokrystaliczny osad na swojej powierzchni. W wyniku mikrootarć pomiędzy cząsteczkami minerałów i osadami dochodzi do rozpuszczenia i usunięcia kamienia. Dzięki zmniejszeniu napięcia powierzchniowego wody, rośnie jej skuteczność rozpuszczania soli mineralnych. W efekcie następuje usunięcie już istniejącego kamienia z instalacji wodnych